spotkanie

spotkałem p. wellman trylko raz w życiu - tj. nie spotkaliśmy się, tylko mijaliśmy w holu.

Była tam generalnie wśród grona "swojaków". Uderzył mnie i zszokował wyraz jej twarzy.

Przypominała nadętą obrażoną na cały świat ropuchę*. Była w tej twarzy na ile umiałem ocenić także złość.

Miny podobnie odpychającej, wręcz odrażającej nie widziałem od wielu lat...

Najpierw zobaczyłem tę minę, po chwili dopiero zorientowałem się że to "ta z telewizji".

Nie oceniać inych po twarzy?

Tak nas uczono...

ech...

____________________________________________________________________________

* nie jest to w żadnym razie aluzja do jej nadwagi, będącej jak wiadomo skutkiem przewlekłych chorób!!!