Kadry tuska, kadry Brauna...

Po 1990-tym roku daliśmy rosji i rosjanom ogromny kredyt zaufania.

Nie powiem - były i z ich strony gesty jakby dobrej woli - np. odtajniono część archiwów.

Dokonano ekshumacji w Katyniu i kilku innych miejscach. (po mojemu spaprano te ekshumacje niemożebnie).

Podchodziliśmy życzliwie zarówno do ruskich handlujących na bazarach, jak i do odwiedzających nas naukowców.

Rosyjscy pisarze bywali też regularnie na konwentach miłośników fantastyki a ich proza była w Polsce tłumaczona i wydawana.

I czytana,

Ergo: była szansa by po 400 latach ułożyć sobie wreszcie normalne stosunki.

By zobaczyć w nich nie odwiecznego wroga ale naród podobny do naszego - choć straszliwie skopany przez komunizm, teraz z trudem wstający na nogi.

Być może była szansa na prawdziwą przyjaźń i współpracę opartą na uczciwych dobrosąsiedzkich zasadach.

Osobiście tę szansę zniszczyli i pogrzebali.

Szkoda. Wielka szkoda.

Odnośnie wojen czeczeńskich - oceniam chłodno - Czeczeńcy to dla mnie bandyci.

Dopuszczam myśl że rosjanie mieli w tym przypadku rację.

Ale agresja na Gruzję pokazała prawdziwą twarz rosji i rosjan.

Lech Kaczyński celnie wypunktował to w swoim przemówieniu na wiecu w Tbilisi.

I to był moment w którym było już jasne: nie mamy wspólnej przyszłości. Mamy dwie różne przyszłości.

Bucza, Irpień, Mariupol - to już tylko zrzucanie kolejnych masek.

Liczyć na normalizację stosunków dziś może tylko agent albo kompletny idiota.